pg

Muzeum teraz żyje. Rozmowa z Wojciechem Władyczynem - byłym dyrektorem Muzeum w Przemyślu

Rozmowa z Wojciechem Władyczynem, byłym już dyrektorem Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.

Był Pan związany z muzeum przez ostatnie półtora roku...
Przepraszam, ale ja przez ostatnie półtora roku byłem dyrektorem mianowanym, wcześniej pełniłem obowiązki dyrektora, a jeszcze wcześniej, przez 7 lat, byłem zastępcą ówczesnego dyrektora Mariusza Olbromskiego. Tak, więc mój związek z muzeum trwał przez 11 lat.

Przejął Pan muzeum, kiedy świeżo przeniosło się do nowej siedziby
Przede wszystkim to ja, to muzeum budowałem, ponieważ na moim poprzednim stanowisku wicedyrektora, byłem odpowiedzialny za budowę nowego gmachu, od pisania wniosku do Unii Europejskiej, aż za nadzór całej budowy. Czyli robiłem to czym zwykle zajmuje się inżynier kontraktu. Cały czas spotykałem się z wykonawcą, z inwestorem zastępczym, zresztą każdy wmontowany tam element był ze mną uzgadniany.

Co takiego stało się, że postanowił Pan z muzeum odejść?
Kiedy zmieniła się opcja w Urzędzie Marszałkowskim, ja, który jestem kojarzony z lewicą od początku wiedziałem, że mnie będzie na pewno ciężko pracować z tą opcją. I rzeczywiście, od samego początku kładziono mi kłody pod nogi, zrobiono kontrolę, która miała trwać dwa tygodnie, lecz była wciąż i wciąż przedłużana, tak, że skończyła się po trzech miesiącach nie wykazując żadnych poważnych uchybień.
Zastanawiałem się co robić dalej, zwłaszcza że muzeum potrzebuje dodatkowych środków. Zdałem w końcu sobie sprawę, że nawet, jeśli będą takie środki w województwie, to od tego samorządu ja ich nie dostanę. Dlatego uznałem, że moje dalsze pozostawanie dyrektorem muzeum byłoby szkodliwe dla samego muzeum.

W jakim stanie zostawia Pan muzeum?
Muszę powiedzieć absolutnie uczciwie oraz troszkę nieskromnie, że zostawiam muzeum w doskonałym stanie. Po pierwsze muzeum nie ma obecnie żadnych długów. A chcę przypomnieć, że trzy lata temu, przejmowałem tą instytucję z długiem grubo ponad pół miliona złotych. Była ona na progu bankructwa. Zresztą, to był główny powód odwołania poprzedniego dyrektora. Ja wyprowadziłem muzeum całkowicie na prostą. Nie ma ono żadnych poważnych problemów finansowych, poprzedni rok został zamknięty bez żadnych strat, jako jedno z nielicznych z muzeów w regionie.
Po drugie, za mojej trzyletniej kadencji zorganizowaliśmy kilka stałych wystaw. Są to wystawy trudne, bardzo kosztowne, bardzo pracochłonne, tworzone na minimum 10 lat. Przed objęciem przeze mnie funkcji dyrektora, nie było ani jednej wystawy stałej, w tej chwili jest ich pięć. Przede wszystkim "Twierdza Przemyśl", ale i "Credo Na Dwa Głosy", "Czas przeszły, Czas Dokonany", wystawa oręża "Samosierra" oraz wystawa mebli inkrustowanych.
Wyciągnęliśmy rzeczy z magazynów, które światła dziennego nie widziały od czasów Osińskiego, a w tej chwili są eksponowane praktycznie we wszystkich możliwych zakątkach trzech oddziałów muzeum. W głównym gmachu muzeum wszystkie miejsca, włącznie z foyer i korytarzami są wykorzystane do ekspozycji, tak że odwiedzający naprawdę mają co oglądać.
Ale także stworzyliśmy kilka bardzo ciekawych wystaw czasowych jak wystawa sreber, czy malarstwa Strońskiego.

W dzisiejszych czasach działalność wystawiennicza, to tylko jeden z elementów działalności nowoczesnego muzeum. Jak to wygląda w Przemyślu?
Uważam z ogromny sukces ostatnich trzech lat rozwinięcie działalności edukacyjnej z dziećmi i młodzieżą, których wcześniej praktycznie w ogóle nie było. Składają się na to warsztaty, które organizujemy dla dzieci, gdzie pokazujemy im tradycję, czy to pieczenia chleba, czy technik tworzenia witraży, czy tworzenia ozdób choinkowych itp. Zapoznaje się je przy tym z niektórymi muzealiami,ucząc w jaki sposób patrzeć na dzieło sztuki. Myślę tu także o lekcjach muzealnych dla młodzieży szkolnej, zajęciach organizowanych w wakacje i ferie. W poprzednim roku, między innymi dzięki tym zajęciom przewinęło się przez muzeum ponad 15 tysięcy dzieci i młodzieży.
Wielkim też sukcesem okazały się także imprezy okolicznościowe i muzyczne i teatralne. Trzykrotnie zrealizowałem Muzealną Noc Sylwestrową, która cieszyła się nieprawdopodobnym zainteresowaniem. Były także organizowane Noc w Muzeum, Noc Świętojańska.

Czyli różnica do stanu rzeczy sprzed trzech lat ogromna?
Muzeum teraz, po prostu żyje. W tej chwili,nie ma tam pustych miejsc, nie zdarzają się przypadki jak w latach poprzednich, że ludzie żądali zwrotu pieniędzy za bilet, uważając, że nie ma co oglądać.

I w ostatnim pytaniu, chciałbym się zapytać o Pana porażki i o to co się zrealizować nie udało?
Prawdę mówiąc, większość rzeczy, które planowałem, to zrealizowałem. Właściwie żadne porażki nie przychodzą mi na myśl.

Rozmawiał: Piotr Gdula

przez pg

Harcerstwo to jest styl życia. Rozmowa z Piotrem Wolakiem, harcerzem z krwi i kości

Rozmowa z Piotrkiem Wolakiem, przeprowadzona w ramach projektu szwajcarskiego “Akademia Młodej Przedsiębiorczości Społecznej”  Projekt ma na celu odkrywanie i promowanie młodych ludzi, których pasją jest działalność społeczna.

Piotr Wolak od 10 lat działa w harcerstwie, które jest dla niego przygodą i lekcją życia. W wywiadzie przedstawia, jak wyglądały jego pierwsze kroki z harcerstwem. Opowiada także o tym, jak można ciekawie spędzić czas w harcerstwie, uczyć się interesujących rzeczy, krzewić w sobie postawę patriotyczną i pracować na rzecz społeczeństwa.

Czym się zajmujesz?

W chwili obecnej jestem instruktorem Związku Harcerstwa Polskiego, działam w Hufcu Ziemi Przemyskiej, jestem opiekunem drużyny wodnej i szefem zespołu ds. wychowania patriotycznego. Studiuję w Jarosławiu bezpieczeństwo wewnętrzne.

Czym zajmujecie się w harcerstwie na co dzień?

Organizujemy dla młodzieży różne zajęcia np. z pierwszej pomocy, survivalu. Nasza drużyna ma specjalność wodną więc uprawiamy różne sporty wodne, począwszy od kajakarstwa, przez żeglarstwo, skończywszy na pływaniu wpław. Zajmujemy się także różnymi wyczynami związanymi ze sportami wodnymi, np. organizujemy kilkudniowe spływy kajakowe z nocowaniem, rejsy wodne. Obecnie przygotowujemy się do zimowego rejsu morskiego, co jest dla nas sporym wyzwaniem. Dla młodzieży organizujemy w ciekawy sposób czas wolny.

Jak wygląda Twoja praca, kiedy znajdujesz na nią czas?

Moja praca jest codzienna, studiuję na studiach dziennych, więc wracając do domu codziennie mam kolejne zadania do zrobienia, np. przygotowanie zbiórki, wypełnianie dokumentów. Ciągle coś się dzieje i to nie jest tak, że tylko przychodzę na zbiórkę i się dobrze bawię, ten etap już się dla mnie skończył. Teraz jestem organizatorem, więc mam sporo obowiązków.

Kiedy zaczynałeś swoją przygodę z harcerstwem?

To było około 2003 roku, w szkole podstawowej, przyprowadził mnie na zbiórkę kolega i z uwagi na to, że to były moje pierwsze zajęcia, to dostałem proste zadanie – czyszczenie motorówki (śmiech). Jak tak patrzę z perspektywy czasu, to nie wydawało się to za bardzo zachęcające, ale czyszcząc tę motorówkę wyobrażałem sobie, że będę na niej pływał i to wyraźnie wpływało na moją motywację, aby zostać. Od tego czasu starałem się rozwijać, angażować w różne zajęcia, z czasem zdobywałem kolejne stopnie, funkcje co raz wyższe. Około czterech lat temu zostałem drużynowym, niedawno też przekazałem tą funkcję dalej, osobie młodszej. Obecnie wspieram drużynę i działalność w hufcu związaną z patriotyzmem.
Moje zaangażowanie zależy od tego, ile czasu znajdę, ponieważ mam studia i obowiązki domowe. Codziennie staram się, aby sprostać różnym wyzwaniom, także polegającym na tym, aby znajdywać czas wolny i czas dla harcerstwa.

Harcerze mają swój kodeks tzw. prawo harcerskie, które wymaga od Was m.in. abstynencji od alkoholu, co Wam daje taka dyscyplina, to prawo?

Tak, to jest prawda, że przestrzegamy naszego prawa, ponieważ harcerz musi być zawsze gotowy. Prawo harcerskie jest dla nas wyznacznikiem, jak mamy żyć. Harcerz jest człowiekiem, jak każdy inny, a prawo jest dla nas drogowskazem, zwłaszcza przydatnym w momentach, jeżeli ktoś z nas pogubi się w życiu. Harcerstwo to jest styl życia.

Możesz podać przykład, jak Wasze prawo wpływa na kształtowanie swojego życia?

Pierwszy punkt prawa jest bardzo istotny zwłaszcza dla młodych ludzi, tj. „harcerz służy Bogu i Polsce oraz sumiennie spełnia swoje obowiązki”. Ta służba uczy takiej pokory, ale też zaangażowania, co jest bardzo przydatne także w życiu, nawet jeżeli dana osoba przestanie być harcerzem, to może być np. dobrym obywatelem.
Jest też np. piąty punkt, który mówi o tym, że „harcerz postępuje po rycersku”. W dzisiejszych czasach tej rycerskości trochę brakuje, chociażby wobec kobiet, czy wobec słabszych osób. Uczymy się dobrego traktowania innych osób i stawania w obronie słabszych

Jak Wasze działania wpływają na lokalne społeczeństwo?

Po pierwsze harcerze co roku uczestniczą w sprzątaniu opuszczonych grobów, którymi nikt się nie opiekuje. Jest to nasze stałe działanie, bo ktoś to musi zrobić, więc się tego podejmujemy. 1 sierpnia zorganizowaliśmy w Przemyślu, uroczystości rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego, przeprowadziliśmy m.in. grę miejską.

Jak oceniasz swoją przygodę z harcerstwem?

Jest to ciekawe doświadczenie, które później pomaga w życiu codziennym, jeżeli organizuję jakieś wydarzenie i poznaję ludzi, przedstawiam się im, to później to procentuje. W przyszłości jak chcę organizować inne rzeczy, to ludzie pozytywnie reagują, bo mnie znają i poszerzają się także moje kontakty. Jak ludzie widzą, że coś się robi dobrze, to często to doceniają i to jest budujące dla mnie, bo często chcą oni także wspierać nasze wydarzenia.

Gdybyś miał w drużynie nieograniczone zasoby, to jakich działań podejmowałbyś się?

Oczywiście dla mnie i mojej drużyny najważniejszy jest rozwój w kierunku żeglarskim, także starałbym się organizować jak najwięcej szkoleń z zakresu żeglarstwa, duże wyprawy i obozy szkoleniowe, których liczba jest ograniczona ze względów głównie finansowych. Jednak jakoś staramy sobie radzić, np. byliśmy w stanie wypracować sobie pewną liczbę sprzętu żeglarskiego. Dla nas ważne jest to, aby rozbudowywać „harcerską flotę”, po prostu po to, abyśmy mogli pływać.

Dziękuję za ciekawą rozmowę i życzę powodzenia w dalszej pracy.

przez pg